Page:The poems of Gaius Valerius Catullus - Francis Warre Cornish.djvu/64

 a Illc mi par esse deo videtur, ille, si fas est, superare divos, qui sedens adversus identidem te spectat et audit dulce ridentem, misero quod omnis eripit sensus mihi; nam simul te, Lesbia, aspexi, nihil est super mi [vocis in ore] lingua sed torpet, tenuis sub artus flamma demanat, sonitu suopte tintinant aures, gemina teguntur lumina nocte. Lib Otium, Catulle, tibi molestumst: otio exultas nimiumque gestis. otium et reges prius et beatas perdidit urbes

Quid est, Catulle? quid moraris emori? sella in curuli struma Nonius sedet, per consulatum perierat Vatinius: quid est, Catulle? quid moraris emori

Risi nescio quern modo e corona, qui, cum mirifice Vatiniana mens crimina Calvus explicasset, admirans ait haec manusque tollcns, 'di magni, salaputtium disertum! '