Page:The poems of Gaius Valerius Catullus - Francis Warre Cornish.djvu/156

 Surripui tibi dum ludis, mcllite Iuventi, saviolum dulci dulcius ambrosia, verum id non impune tuli: namque amplius horam suffixum in summa me memini esse cruce, dum tibi me purgo nee possum fletibus ullis tantillum vestrae demere saevitiae. praeterea infesto miserum me tradere Amori non cessasti omnique excruciare modo, ut mi ex ambrosia mutatum iam foret illud saviolum tristi tristius hellebore quam quoniam poenam misero proponis amori numquam iam posthac basia surripiam

Multas per gentes et multa per aequora vectus advenio has miseras, frater, ad inferias, ut te postremo donarem munere mortis et mutam nequiquam alloquerer cinerem, quandoquidem fortuna mihi tete abstulit ipsum, heu miser indigne frater adempte mihi. nunc tamen interea haec, prisco quae more parentum tradita sunt tristi munere ad inferias, accipe fraterno multum manantia flctu, atque in pcrpctuum, frater, ave atque vale.