Page:The poems of Gaius Valerius Catullus - Francis Warre Cornish.djvu/114

 quorum post abitum princeps e vertice Peli advenit Chiron portans silvestria dona; nam quoscumque fcrunt campi, quos Thessala magnis montibus ora creat, quos propter fluminis undas aura aperit flores tepidi fecunda Favoni, hos indistinctis plexos tulit ipse corollis, quo permulsa domus iucundo risit odore. confestim Penios adest, viridantia Tempe, Tempe, quae silvae cingunt super impendentes, fMinosim linquens f Doris celebranda choreis, non vacuus: namque ille tulit radicitus altas fagos ac recto proceras stipite laurus, non sine nutanti platano lentaque sorore flammati Phaethontis et aeria cupressu. haec circum sedes late contexta locavit, vestibulum ut molli velatum fronde vireret. post hunc consequitur sollerti corde Prometheus, extenuata gerens veteris vestigia poenae, quam quondam fsilici restrictus membra catena persolvit pendens e verticibus praeruptis. inde pater divum sancta cum coniuge natisque advenit caelo te solum, Phoebe, relinquens unigenamque simul cultricem montibus fldri: Pelea nam tecum pariter soror aspernatast nee Thetidis taedas voluit celebrare iugalis. qui postquam niveis flexerunt sedibus artus, large multiplici constructae sunt dape mensae, cum interea infirmo quatientes corpora motu veridicos Parcae coepcrunt edere cantus. his corpus tremulum complectens undique vestis Candida purpurea *talos incinxerat ora, at roseae niveo residebant vertice vittae, aetcrnumque manus carpebant rite laborem.