Page:The poems of Gaius Valerius Catullus - Francis Warre Cornish.djvu/102

 lumina, quam cuncto concepit corpore flammam funditus atquc imis exarsit tota medullis. heu misere exagitans immiti corde furores sancte puer, curis hominum qui gaudia misces, quaeque regis Golgos quaeque Idalium frondosum, qualibus incensam iactastis mente puellam fluctibus in flavo saepe hospite suspirantem! quantos ilia tulit languenti corde ti mores! fquanto saepe magis fulgore expalluit auri; cum saevum cupiens contra contendere monstrum aut mortem appeteret Theseus aut praemia laudis. non ingrata tamen frustra munuscula divis promittens tacito fsuccendit vota labello. nam velut in summo quatientem bracchia Tauro quercum aut conigeram sudanti cortice pinum indomitus turbo contorquens flamine robur eruit (ilia procul radicitus exturbata prona cadit, late *casu cuncta* obvia frangens), sic domito saevum prostravit corpore Theseus no nequiquam vanis iactantem cornua ventis. inde pedem sospes multa cum laude reflexit errabunda regens tenui vestigia filo, ne labyrintheis e flexibus egredientem tecti frustraretur inobservabilis error. Sed quid ego a primo digressus carmine plura commemorem, ut linquens genitoris filia vultum, ut consanguineae complexum, ut denique matris, quae misera in gnata deperdita fleta, omnibus his Thesei dulcem praeoptarit amorem, aut ut vccta ratis spumosa ad litora Diae, aut ut earn [molli] devinctam lumina somno liquerit immemori disccdcns pectorc coniunx? saepe illam perhibent ardcnti corde furentem