Page:The Works of the Rev. Jonathan Swift, Volume 7.djvu/260

 Sæpe etiam spelunca immani aperitur hiatu Exesa è scopulis, & utrinque foramina pandit, Hinc atque hinc a ponto ad pontum pervia Phœbo. Cautibus enormè junctis laquearia tecti Formantur; moles olim ruitura supernè. Fornice sublimi nidos posuere palumbes, Inque imo stagni posuere cubilia phocæ. Sed, cum sævit hyems, & venti, carcere rupto, Immensos volvunt fluctus ad culmina montis; Non obsessæ arces, non fulmina vindice dextrâ Missa Jovis, quoties inimicas sævit in urbes, Exæquant sonitum undarum, veniente procellâ: Littora littoribus reboant; vicinia latè, Gens assueta mari, & pedibus percurrere rupes, Terretur tamen, & longè fugit, arva relinquens. Gramina dum carpunt pendentes rupe capellæ, Vi salientis aquæ de summo præcipitantur, Et dulces animas imo sub gurgite linquunt. Piscator terrâ non audet vellere funem; Sed latet in portu tremebundus, & aëra sudum Haud sperans, Nereum precibus votisque fatigat.

! from the top of yonder cliff, that shrouds Its airy head amid the azure clouds, Hangs a huge fragment; destitute of props, Prone on the wave the rocky ruin drops; With hoarse rebuff the swelling seas rebound, From shore to shore the rocks return the sound: The