Page:The Works of the Rev. Jonathan Swift, Volume 19.djvu/100

88 humour of the world in general, that, like favourite vices, they carry their excuse along with them.

Heu patria! infidis nimium vicina Britannis; Olim altrix divûm; soboli jam sæpe noverca Dura tuæ, inque dies aliis data præda colonis. Te, dum spernit, arat novus accola: mox ubi cultam Diligit, illiciti pœnas luit exul amoris; Aut sua colla jugo, demissis aurbus, ultro Aptat, inops animi, et jam non sua seminat arva. Sic, uno excusso, te comprimit alter adulter Nequior, et scortum infœlix post improba calcat Oscula; seu Scotus ille rapax, seu Saxo superbus. Quis Deus hisce favet stupris? tua deperit usque Stirps antiqua; novis solum licet esse beatis: Inque vicem sese tam dira examina pellunt Certatim: tibi rara quies; tibi perfidus idem Hostis et hospes inest. Qui dividit, imperat Anglus, Immeritam in terris matrem te scilicet unam Temnere fas, et amare nefas? Quis strenuus ausit Consuluisse tibi, et non immemor esse parentis, Semper in exitium præceps ruit. Imminet Anglus, Iratisque frui divis jubet; utque tumescit Bile jecur, crudelis et implacabilis instat. Religio dat opem sceleri; nec deficit atrox Inter quos,Inter, quos [sic] invita paris, discordia fratres. Tantis victa malis servit fortuna Medusæ Angliæ; at horrificos angues quatit ista quotannis, Ut libet esse truci; seu rumpere fœdera malit, Seu fera bella ciet civilia; spargere pestes Vafra, dies condit lætos; tibi turpis egestas, Et metus et dolus, et malesuade peritia legum Invigilant: at nec melior, neque fortior illa, Ni divisa ruas; ni tu tibi sævior hostis. Nec