Page:The Mediaeval Mind Vol 2.djvu/197

185 ut incarnationem praecederet angelica annuntiatio, triplici ratione. Primo ratione ordinis connotandi, ut scilicet ordo reparationis responderet ordini praevaricationis. Unde sicut dyabolus tentavit mulierem, ut eam pertraheret ad dubitationem et per dubitationem ad consensum et per consensum ad lapsum, sic angelus nuntiavit virgini, ut nuntiando excitaret ad fidem et per fidem ad consensum et per consensum ad concipiendum Dei filium. Secundo ratione ministerii angelici, quia enim angelus est Dei minister et servus et beata virgo electa erat, ut esset Dei mater, et congruum est ministrum dominae famulari, conveniens fuit, ut beatae virgini annuntiatio per angelum fieret. Tertio ratione lapsus angelici reparandi. Quia enim incarnatio non tantum faciebat ad reparationem humani lapsus, sed etiam ad reparationem ruinae angelicae, ideo angeli non debuerunt excludi. Unde sicut sexus mulieris non excluditur a cognitione mysterii incarnationis et resurrectionis, sic etiam nee angelicus nuntius. Imo Deus utrumque angelo mediante nuntiat mulieri, scilicet incarnationem virgini Mariae et resurrectionem Magdelenae."

These extracts bring us far into the thirteenth century. Two hundred years later, mediaeval Latin prose, if one may say so, sang its swan song in that little book which is a last, sweet, and composite echo of all mellifluous mediaeval piety. Yet perhaps this De imitatione Christi of Thomas à Kempis can scarcely be classed as prose, so full is it of assonances and rhythms fit for chanting.