Page:Ten Tragedies of Seneca (1902).djvu/138

118 Arma civilis crepuere belli.

Pallidæ natos tenuere matres;

Uxor annate timuit marito,

Cum manum invitus sequeretur ensis,

Sordibus pacis vitio quietæ.

Ille labentes renovare muros;

Hic situ quassas stabilire turres;

Ferreis portas cohibere claustris

Ille certabat; pavidusque pinnis

Anxiæ nostis vigil incubabat.

Pejor est bello timor ipse belli.

Jam minæ fævi cecidere ferri;

Jam silet murmur grave classicorum;

Jam tacet stridor litui strepentis;

Alta pax urbi recovata lætæ est.

Sic ubi ex alto tumuere fluctus,

Brutium Coro feriente pontum,

Scylla pulsatis resonat cavernis,

Ac mare in portu timuere nautæ,

Quod rapax haustum revomit Charybdis;

Et ferus Cyclops metuit parentem

Rupe ferventis residens in Ætnæ,

Ne superfusis violetur undis

Ignis æternis refonans caminis;

Et putat mergi sua posse pauper

Regne Laërtes, Ithaca tremente.

Si suae ventis cecidere vires,

Mitius stagno pelagus recumbit;

Alta quæ navis timuit secare

Hinc & hinc fusis spatiosa velis,

Strata ludenti patuere cymbæ:

Et vacat mersos numerare pisces;

Hic ubi ingenti modo sub procella

Cyclades pontum timuere motæ.

Nulla sors longa est: dolor ac voluptas

Invicem cedunt. brevior voluptas.

Ima permutat levis hora summis.

Ille, qui donat diadema fronti,

Quem genu nixæ tremuere gentes,

Cujus ad nutum posuere bella

Medus, & Phœbi propioris Indus,

Et Daæ Parthis equilem minati;

Anxius sceptrum tenet, & moventes

Cuncta divinat metuitque casus

Mobiles rerum, dubiumque tempus.

Vos, quibus rector maris atque terræ

Jus dedit magnum neeis atque vitæ,

 mothers pressed their babes to their bosoms—wives went in fear for the fate of their husbands, armed for the fray, whilst the sword was held by a regretful hand, (and 