Page:Ten Tragedies of Seneca (1902).djvu/136

116 Squallor recusat noster, & sceptrum manus

Infausta refugit, liceat in media mihi

Latere turba. ATR. Recipit hoc regnum duos.

THY. Meum esse credo, quidquid est, frater, tuum.

ATR. Quis influentis dona fortunæ abnuit?

THY. Expertus est quicunque, quam facile esfluant.

ATR. Fratrem potiri gloria ingenti vetas?

THY. Tua jam peracta gloria est, restat mea.

Respuere certum est regna consilium mihi.

ATR. Meam relinquam, nisi tuam partem accipis.

THY. Accipio. regni nomen impositi feram:

Sed jura & arma servient mecum tibi.

ATR. Imposita capiti vincla venerando gere.

Ego destinatas victimas Superis dabo.

hoc quisquam? ferus ille & acer,

Nec potens mentis, trculentus Atreus,

Fratris aspectu stupefactus hæsit.

Nulla vis major pietate vera est.

Jurgia externis inimica durant,

Quos amor verus tenuit, tenebit,

Ira cum magnis agitata causis

Gratiam rupit, cecinitque bellum;

Cum leves frenis sonuere turmæ,

Fulsit hinc illinc agitatus ensis;

Quem movet crebro suribundus ictu

Sanguinem Mavors cupiens recentem;

Opprimit ferrum, manibusque junctis

Ducit ad pacem pietas negantes.

Otium tanto subitum e tumultu

Quis Deus fecit? modo per Mycenas

 thou art now proposing to dignify my head, and permit these unlucky hands of mine to be excused the task of carrying the sceptre! Let me rather go and hide myself away, amongst the busy crowd of mankind!

ATR. The kingdom is large enough for two.

THY. What brother! am I to be made to believe that to be mine which I know so well to be thine?

ATR. Why dost thou refuse the gifts of Fortune as they come to thee? 