Page:Sophocles (Storr 1912) v1.djvu/168



Τέκνον τυφλοῦ γέροντος Ἀντιγόνη, τίνας

χώρους ἀφίγμεθ᾽ ἢ τίνων ἀνδρῶν πόλιν;

τίς τὸν πλανήτην Οἰδίπουν καθ᾽ ἡμέραν

τὴν νῦν σπανιστοῖς δέξεται δωρήμασιν;

σμικρὸν μὲν ἐξαιτοῦντα, τοῦ σμικροῦ δ᾽ ἔτι

μεῖον φέροντα, καὶ τόδ᾽ ἐξαρκοῦν ἐμοί:

στέργειν γὰρ αἱ πάθαι με χὠ χρόνος ξυνὼν

μακρὸς διδάσκει καὶ τὸ γενναῖον τρίτον.

ἀλλ᾽, ὦ τέκνον, θάκησιν εἴ τινα βλέπεις

ἢ πρὸς βεβήλοις ἢ πρὸς ἄλσεσιν θεῶν,

στῆσόν με κἀξίδρυσον, ὡς πυθώμεθα

ὅπου ποτ᾽ ἐσμέν: μανθάνειν γὰρ ἥκομεν

ξένοι πρὸς ἀστῶν, ἃν δ᾽ ἀκούσωμεν τελεῖν.

πάτερ ταλαίπωρ᾽ Οἰδίπους, πύργοι μέν, οἳ

15πόλιν στέγουσιν, ὡς ἀπ᾽ ὀμμάτων, πρόσω:

χῶρος δ᾽ ὅδ᾽ ἱερός, ὡς ἀπεικάσαι, βρύων

δάφνης, ἐλαίας, ἀμπέλου· πυκνόπτεροι δ᾽

εἴσω κατ᾽ αὐτὸν εὐστομοῦσ᾽ ἀηδόνες:

οὗ κῶλα κάμψον τοῦδ᾽ ἐπ᾽ ἀξέστου πέτρου:

μακρὰν γὰρ ὡς γέροντι προὐστάλης ὁδόν.

κάθιζέ νύν με καὶ φύλασσε τὸν τυφλόν. 146