Page:Religious Thought in Holland during the Nineteenth Century James Hutton Mackay.djvu/4

. . . Oneindig eeuwig Wezen

van alle ding, dat wezen heeft.

Vergeef het ons, o nooit volprezen

van al wat leeft of niet en leeft,

nooit uitgesproken noch te spreken!

Vergeef het ons, en scheld ons kwijt

dat geen verbeelding, tong noch teeken

u melden kan. Gij waart, gij zijt,

Gij blijft dezelfde. Alle Englenkennis

en uitspraak, zwak, en onbekwaam,

is maar ontheiliging en schennis;

want ieder draagt zijn eigen naam,

behalve gij. Wie kan u noemen

bij uwen Naam? Wie wordt gewijd

tot uw Orakel? Wie durft roemen?

Gij zijt alleen dan die Gij zijt;

uzelv’ bekend, en niemand nader.

U zulks te kennen, als gij waart

der eeuwigheden glans en ader:

Wien is dat licht geopenbaard?

Wien is der glansen glans verschenen?

dat zien is nog een hooger heil

Dan wij van uw genade ontleenen;

dat overschrijdt het perk, en peil

van ons vermogen. Wij verouden

in onzen duur; gij nimmermeer.

Uw wezen moet ons onderhouden.

Verheft de Godheid! Zingt haar eer.

Vondel, Lucifer.