Page:Poetical Remains.pdf/194

162

O fons Bandusiæ, splendidior vitro, Dulci digne mero, non sine floribus, Cras donaberis hædo; Cui frons, turgida cornibus Primis, et Venerem et prœlia destinat: Frustra; nam gelidos inficiet tibi Rubro sanguine rivos Lascivi suboles gregis. Te flagrantis atrox hora Caniculæ Nescit tangere: tu frigus amabile Fessis vomere tauris Præbes, et pecori vago. Fies nobilium tu quoque fontium, Me dicente cavis impositam ilicem Saxis, unde loquaces Lymphæ desiliunt tuæ.