Page:Phormio (Morgan 1894).djvu/66

 42 TERENTI PHORMIO.

Ge. Et quidem, ere, nos iam diidum hic te absentem

incusamus, qui abieris. An. Te ipsum quaerebam. Ge. Sed ea causa nihilo

magis defecimus. An. Loquere obsecro, quo nam in loco sunt res et

fortunae meae? Num quid patri subolet? Ge, Nil etiam. An. Ec- lo

quid spei porrost? Ge. Nescio.

An. Ah. 475 Ge. Nisi Phaedria haud cessauit pro te eniti. An. Nil

fecit noui. Ge. Tum Phormio itidem in hac re ut [in] ahis strenuom

hominem praebuit. An. Quid is fecit? Ge. Confutauit uerbis admodum

iratiim senem. An. Eu, Phormio. Ge. Ego quod potui porro. An.

Mi Geta, omnis uos amo. Ge. Sic habent principia sese ut dixi : adhuc tranquilla 15

res est, 480 Mansurusque patruom pater est, dum huc adueuiat.

An. Quid eum ? Ge. Vt aibat De eius consiHo sese uelle facere quod ad hanc

rem attinct. An. Quantum metu/st mihi, uidere huc saluom ntmc

patruom, Geta ! Nam per eius unam, ut audio, aut uiuam aut moriar

sententiam. Ge. Phaedria tibi adest. An. Vbi nam? Ge. Eccum 20

ab sua palaestra exit foras.