Page:Logonomia anglica qua gentis sermo facilius addiscitur.djvu/168

Rh homoioteleuta, nihil à vulgatißimis cuiuuis poetæ differre videbuntur.

Tel ðem, ðat piti or per𝑣erli skorn Pür Inglish poei, az ðe lä𝑣 tu rjm;

And lërn hensfürth t'attend ðöz happi prjts

Ait ðeir läborz, and it klös tu ðem, Ne𝑣er tu part awai til for dezart,

Whü firt tauħt numerus akents praiz'd bj art: Hi'l turn hiz glörj from ðe unni kljmz,

Numeros eodem vides, eodem pedes. At odioa unt (inquis) perpetua homoioteleuta: minuunt enim ermonis maietatem, & in cená maxime, vni feuera tragœdia intumecit. Huic autem malo atis conultum et à notris poetis, vbi manente numero neglectus et rythmus; nii quod ad tilum tragicum molliendum, in fine longioris ermonis onus imilis reperitur. Fateor, licenter nimium fabularum criptores abuos ee numeris, in comœdiá æpius neglexie : quod quidem poetæmagis exiitmo indecorum, quàm i actores in cenam ine togâ, ine pallio produceret. Et quia hic honos vbique et habitus poei notræ vt in imiles onos exeat : licebit poetæ eos non negligere quidem; ed ita temperare, vt criptoris indutria laudem, Rh la:Page:Logonomia anglica qua gentis sermo facilius addiscitur.djvu/168