Page:Lawrence E A-first reader,1907.pdf/52

 tiun ĉi feston. Sed sur ĉiuj vizaĝoj oni rimarkas esprimon de atendo ! La infanoj ĉiuminute elrigardas tra la fenestroj kaj la gepatroj ŝajnas tiel same ekscitataj kiel la junularo. Subite oni aŭdas pezajn paŝojn en la antaŭĉambro, kaj kiam estas malfermita la pordo, jen, oni ĝin vidas la belan, altan, verdan abion, kies krono preskaŭ tuŝas la plafonon, kaj, kune kun tiu ĉi simbolo de eterna espero, Kristnasko eniras niajn hejmojn kaj korojn. La Kristnaska arbo—Julgranen—estas metata en la plej granda ĉambro, kaj ĉiuj estas baldaŭ okupataj por ornami ĝin kun kandeletoj, sukeraĵoj kaj bela artefarita neĝo. Ce ĝia plej alta branĉo flirtadas la sveda flago—blua kun ora kruco.

Poste oni iras al ta tagmanĝo, kiu ĉe tiu ĉi okazo estas metita ne en la manĝoĉambro, sed en la kuirejo, kaj la familio kaj la servantoj kune sidiĝas je la tablo. Sur tiu ĉi troviĝas specimeno de ĉiu pamo bakita, ĉiu manĝaĵo preparita kaj speciala biero, nomata “ Julol.”

Sed en la mezo de la tablo staras granda kupra kaserolo enhavanta la supon, en kiu estis kuirata la ŝinko, kiu, rostita kaj ornamita per multekoloraj rubandoj, nun estas la ĉefa ornamaĵo de la tablo. Ĉiu nun prenas pecon da pano sur sia forko, solene ĝin trempas en la kupran kaserolon kaj manĝas ĝin. Tio ĉi estas tre antikva kutimo, kaj oni ofte nomas la 24an de Decembro “la tago de l' trempado,” kaj la infanoj jam longe antaŭ Kristnasko komencas kalkuli; “nun estas la tago antaŭ la tago antaŭ la tago antaŭ la trempada tago.”

Poste oni eliras por starigi la kutiman faskon da greno sur altan stangon por la birdoj, kaj al la ĉevaloj en la stalo, la brutaro, la kokinoj kaj anasoj — unuvorte, al ĉiuj domaj bestoj - estas donata speciala “festenmanĝo” el aveno kaj tritiko por ke ili ankaŭ sciu “ke nun estas Kristnasko.” En tiu tago oni volas igi ĉiun kaj ĉion feliĉa kaj kontenta, kaj el ĉiu domo oni sendas vestojn, manĝaĵojn kaj