Page:Lawrence E A-first reader,1907.pdf/50

 la kaserolo. . . odoro kvazaŭ de lavejo! tio estis la pudingtuko. . . odoro simila al tiu de restoracio, de kukejo kaj de lavejo kune ! tio estis la pudingo! . . . Envenis tuj Sinjorino Cratchit, ruĝiĝante kaj ridetante fiere, kun la pudingo, simila al makulita kuglego, tiel malmola, brilanta en brando flamanta, kaj ornamita de ileksa branĉo, kiu supre staris.

Ho! kia mirinda pudingo! Bob Cratchit diris, kaj tre trankvile, ke li ĝin rigardas kiel la plej granda sukceso de la sinjorino de ilia edziĝo! Sinjorino Cratchit diris ke, nun kiam ĉio bone okazis, ŝi konfesas ke ŝi ne ĝuste sciis ĉu la kvanto da faruno estos sufiĉa. Ĉiuj ion diris pri tio, sed neniu diris aŭ pensis ke la pudingo estis tro malgranda por granda familio. Estus herezo ĝin fari. Ciuj hontus havi tian penson !

Fine la tagmanĝo finiĝis; oni forportis la tablotukon, balais la fajrejon, kaj revivigis la fajron. Poste la miksaĵo en la kruĉo estas gustumata kaj perfektigata, oni metis pomojn kaj oranĝojn sur la tablon, kaj multe da kaŝtanoj sur ŝovelilon sur la fajro. Tiam la tuta familio sidiĝis ĉirkaŭ la fajro, kaj apud la kubuto de Bob estis la tuta familia glasaro ... du glasoj kaj unu taso sen tenilo. Tamen ili enhavis la kruĉan miksaĵon tiel bone kiel pokaloj oraj estus ĝin enhavintaj ! kaj Bob disdonis ĝin ĝoje, dum la kaŝtanoj sur la fajro bruege kraketis kaj siblis. Tiam Bob diris : ““ Mi proponas “ Ĝojan Kristnaskon ” al ni ĉiuj, miaj karaj! Dio nin benu!” “Kaj la tuta familio ripetis tion.

“Dio nin benu ! ĉiujn!” diris Eta Tim, laste.

El “ Kristnaska Sonorado” (Christmas Carol).

Esperantigita de MARTYN WESTCOTT.