Page:Lawrence E A-first reader,1907.pdf/49

 la du junaj Cratchits iris por alporti la anseron, kaj baldaŭ revenis en ĝoja procesio !

Tiel multe ili tumultis, ke vi estus pensinta ke ansero estas inter ĉiuj birdoj la plej kurioza; kaj, kompreneble, en tiu dometo ĝi vere estis malofta. Sinjorino Cratchit varmigis la sukon ; Sinjoreto Peter forte dispremis la terpomojn; Fraŭlino Belinda sukeris la pomsaŭcon; Martha viŝis la varmajn telerojn ; Bob sidigis Etan Tim'on apud lin ĉe la tablo; la du junaj Cratchits metis seĝojn por ĉiuj, por si mem ankaŭ; kaj ili tiam puŝis la kulerojn en siajn buŝojn por ke ili ne kriu antaŭ ol ili laŭviee estos servitaj.

Fine ĉio estis preta, kaj oni petis la benon de Dio. Paŭzo sekvis, dum la sinjorino ekzamenis la tranĉilon kaj sin preparis por enpuŝi ĝin en la bruston de la birdo kaj kiam ŝi tion faris, kiam la internaĵo, elpuŝiĝis, ĉiuj gajiĝis, kaj eĉ Eta Tim, ekscitata, batis la tablon per sia tranĉil-tenilo kaj malforte kriis :

“Hura!”

Neniam oni vidis tian anseron! Bob diris, ke li kredas ke neniam tia ansero estos kuirita! Ĝia moleeo kaj gusto, ĝia amplekso kaj malkareeo, estis temoj de grandega admiro. Kun pomsaŭeo kaj terpomoj, ĝi sufiĉis por la tuta familio ; eĉ, kiel la sinjorino ĝoje diris (rigardante unu malgrandetan atomon ostan sur la plado), ili ne ĝin tute formanĝis fine! Tamen ĉiuj satis.

Sed nun, post kiam la teleroj estis ŝanĝitaj de Fraŭlino Belinda, Sinjorino Cratchit sole forlasis la ĉambron—tro nerva por toleri atestantojn—por iri al la pudingo kaj ĝin enporti. ..

Ho! ĉu ĝi estas sufiĉe kuirita? Cu ĝi ne disrompiĝos, kiam ŝi elturnos ĝin! Ĉu iu ne suprenrampis la muron por ĝin ŝteli, dum ili manĝis la anseron ! Oni imagis ĉiajn specojn de teruraĵoj. . ..

Ho! kiom da vaporo ! la pudingo estis eltirata el