Page:Lawrence E A-first reader,1907.pdf/48

 Tiam Martha sin kaŝis, kaj la malgranda Bob, la patro, envenis kun almenaŭ tri futoj da lana skarpo pendanta antaŭ li, kaj kun eluzitaj vestoj, flikitaj kaj brositaj, portante Etan Tim'on sur sia ŝultro. Ho ve ! Tim havis lam-bastoneton, kaj liaj membroj estis subportataj per fera trabaĵo !

"Ho! kie estas nia Martha !" kriis Bob, ĉirkaŭrigardante.

“Ŝi ne povas veni,” diris la mastrino.

“Ne veni!” ripetis Bob, kaj lia energio subite falis, ĉar revenante hejmen li estis kurinta kiel milita ĉevalo de Eta Tim, .... “Ĉu ŝi ne venos je Kristnasko!”

Martha ne povis elporti lin vidi malkontenta, eĉ nur ŝerce, kaj ŝi tuj elvenis, el post la pordo, kaj lin ĉirkaŭprenis ; dume, la ambaŭ junaj Cratchits portis Etan Tim'on al la kuirejo, por ke li aŭskultu la pudingon, siblantan en la kaserolo.

“Kaj kiel kondutis Eta Tim?” demandis la mastrino, tuj kiam Bob estis sufiĉe kisinta sian filinon.

“Tre bone,” respondis Bob. “Sed li fariĝas pripensa, tial ke li estas tiel ofte sola, kaj li havas la plej strangajn pensojn. . . . Li diris al mi, revenante, ke li esperas ke oni lin vidis en la preĝejo, ĉar li estas kriplulo kaj tiel oni povis ĝoje memori, je Kristnasko, tiun, kiu igis lamulojn marŝi kaj blindulojn vidi !”

La voĉo de Bob tremis kiam li tion diris, kaj pli forte ankoraŭ kiam li aldonis, ke Eta Tim fortiĝis nun. ... La aktiva lam-bastoneto aŭdiĝis sur la planko, kaj Timo revenis, akompanata de sia frato kaj de sia fratino, al la benketo apud la fajro; kaj Bob relevis siajn jakmanikojn (kvazaŭ eble ili povus fariĝi pli eluzitaj, malfeliĉulo !) kaj miksis ion varmegan en kruĉo; movis ĝin per kulero, kaj ĝin metis sur la fajron por boleti. Tiam Sinjoreto Peter kaj