Page:Lawrence E A-first reader,1907.pdf/33

 Gaja pro tiuj laŭdoj la junulino diris kun fiera rideto :

“Se la skribarto estus nur tio! Ĉiu ajn venu: mi skribos pli bone ol iu! Nun mi trovis la bonan vojon. Nu, aŭskultu, mia letero ne estas ankoraŭ finita :

“Ho! Johano, se vi scius tion, tuj vi donus al ni sciigojn! La trifolioj malsukcesis pro la malbona semo kaj plie tial ke ili estas frostitaj. La kampogardisto edziĝis kun vilaĝanino el Pulderbosch, ŝi posedas multe da mono. Francisko la masonisto falis de la tegmento de la bierfaristo sur la dorson de nia maljuna forĝisto, kaj la forĝisto estis preskaŭ mortigita, malfeliĉe !”

La junulino silentis.

“Ĉu tio estas ĉio ?” demandis la patrino malĝoje.

“ Ĉu vi ne sciigus al li ke la bovino naskis idon ?”

“Ho jes! tion mi forgesis. . . . Jen, tio sin trovas jam sur la papero :

“ Nia flavruĝa bovino naskis idon ; ĉio bone sukcesis, kaj la bovido estas jam vendita.”

Ĉiuj gaje ekridis ; la knabeto, vidante la komunan ĝojon, bruege ekaplaŭdis, sed malfeliĉe lia maneto trafis tiel forte la taseton ke ĝi ruliĝis sur la tablo, elverŝante la inkon kiel nigran rivereton sur la belan leteron.

La rido tuj malaperis de ĉiuj vizaĝoj; unu rigardis la alian timeme kaj silente; oni levis la okulojn ĉielen dum Paŭĉjo, timegante la baton, jam ekploregis kaj kriis tiel forte ke la oreloj estis surdigitaj.

Dum longa tempo oni riproĉis la knabeton kaj oni plendis malĝojege pri la katastrofo, ĝis kiam oni konkludis per la demando :

“Dio! kion ni faros nun ?”

“Nu, nu,” diris Katarino kun decideco, ““la malfeliĉo ne estas tiel grava; mi intencis tamen reskribi la leteron, ĉar en la komenco la afero ne bone pros-