Page:Lawrence E A-first reader,1907.pdf/32

 brakon nigra kaj metis nun siajn kvin fingrojn samtempe en la inkon, Jam dekfoje Katarino glitigis la taseton de unu al alia rando de l' tablo, sed la knabeto estis tiel allogata de la inko ke estis neeble forteni lin de ĝi.

Tamen la du unuaj paĝoj de la papero estis plenskribitaj. Cedante al la postuloj de la virinoj, Katarino kun ia fiereco eklegis sian skribaĵon, kiu estis la jena :

Kara Johano,

“Kiel vi fartas nun? Dank' al Dio ni ĉiuj ankoraŭ bone fartas kaj la bovo kaj la bovino ankaŭ, esceptinte tamen la avon, kiu estas malsana, kaj ni, ĉiuj ni deziras al vi bonan tagon. Jam de ses monatoj ni nenion aŭdis pri vi. Sciigu do al ni, ĉu vi vivas ankoraŭ. Viaflanke ne estas ĝentile ke vi forgesas nin, kiuj tiel amis vin ke via patrino dum tuta la tago parolas pri vi, kaj ke mi ĉiunokte pri vi sonĝas ke vi estas malfeliĉa—kaj tiam mi aŭdas vian voĉon vokantan : Katarino, Katarino, tiel forte ke mi eksaltas en mia dormado. . . kaj la kompatinda bovo, kiu ĉiam el la stalo rigardas kaj tiel sopiras ke oni preskaŭ ekverŝus larmojn! kaj estas ega malĝojo tial ke neniu el ni ion scias pri vi : vi devas kompati je ni, Johano, ĉar via bona patrino pro tio certe ekmalsaniĝos ; kiam la kompatinda malfeliĉulino aŭdas eĉ nur vian nomon, ŝi ekĝemas kaj tiel ploras ke mia koro disrompiĝas. . .”

“Ho! tio estas nur la vero,” ĝemis la patrino de Johano. ““Ha! se li scius kion mi suferas en mia koro! . . . Daŭrigu vian legadon, kara Katarino ; mi miregas pro tio kion vi skribis : neniam io simila estis aŭdata ; viaj manoj estas certe tro lertaj por melki la bovinon aŭ labori en la kampo; sed Dio toleras multe en la mondo! . . . ”