Page:Lawrence E A-first reader,1907.pdf/30

 ankaŭ la letero de Baptisto, la filo de Petro-Johano, kiun hieraŭ mi aŭdis legatan ĉe la muelisto.”

“ Mi neniel faros tion,” senpacience diris la junulino, “Johano nature scias ke mi ne povas skribi per la piedoj !”

“ Skribu nun unue lian nomon supre sur la papero,” diris la avo.

“Kian nomon Braems ?”

“Tute ne: Johano!”

“Vi estas prava, patro,” respondis la junulino. “For, Paŭĉjo! formetu viajn brakojn de la tablo, kaj vi, patrino, sidiĝu iom malantaŭe, ĉar mi konvinkiĝas ke vi puŝos min.”

Si direktis la plumon al la papero kaj, elektante la lokon kie ŝi ekskribos, ŝi mallaŭte silabis la nomon de la forestanta amiko.

La patrino de Johano subite stariĝis kaj kaptis la manon de la junulino dirante :

“ Atendu iom, Katarino, ĉu vi ne opinias ke Johano tutsole ne taŭgas ? Estas tiel mallonge; oni devus aldoni ion. Ĉu vi ne skribus prefere: Amata filo aŭ Kara infano ?”

Katarino preskaŭ ne aŭdis tiujn vortojn; ŝi okupadis sin lekante la paperon, — kaj ŝi kriis iom kolere:

“Nu, jen estas la rezultato : grandega makulo sur la papero! kaj la lekado ne utilas: ĝi tamen ne malaperas. Mi uzos do alian folion.”

“Nu, kion vi diras pri tio: Amata filo? Ĉu tio ne estas multe pli bela ?”

“Ne, tion ankaŭ mi ne, volas skribi,” murmuris malkontente Katarino. “Ĉu mi do skribus al Johano kvazaŭ mi estas lia patrino ?”

“Sed kion vi skribos do ?”

la rozkoloro aperis sur la vangoj de la junulino dum ŝi respondis :

“Se mi skribus: Kara Amiko? Ĉu tio ne ŝajnas al vi la plej bona esprimo !”