Page:Lawrence E A-first reader,1907.pdf/29

 kaj montris la kapon el la kurtenoj por ĉeesti, almenaŭ per okuloj kaj oreloj, ĉe la grava ekfarota laboro.

Tuj kiam la filino sin montris sur la sojlo, la virinoj rapidege kolektis la diversajn objektojn kuŝantajn sur la tablo, kiun ili per antaŭtuko purigis.

“Venu, Katarino,” diris la patrino de Johano, “sidiĝu sur la seĝon de la avo ; ĝi estas pli komforta.” La junulino silente eksidiĝis apud la tablo, kuŝigis la paperfoliojn antaŭ si kaj, revanta, ŝi metis la pinton de la anserplumo inter siajn lipojn. ..

Dume la virinoj kaj la avo sciame alrigardis la pripensantan junulinon. La frateto estis apoginta la brakojn sur la tablo kaj mire rigardis ŝin por observi tion kion ŝi estas faronta per la plumo.

Sed Katarino sin levis kaj, ĉiam silente, prenis el la ŝranko taseton, verŝis en ĝin la inkon el la boteleto kaj residiĝis apud la tablo, kie ŝi multfoje turnis kaj returnis la paperon.

Fine ŝi glitigis la plumon en la inkon kaj kliniĝis kvazaŭ ŝi estis ekskribonta. Post momento ŝi levis la kapon kaj demandis :

““Nu, diru nun kion mi devas skribi ?”

La du vidvinoj demande rigardis unu la alian kaj sin turnis al la malsano avo.

“Nu, skribu ke ni ĉiuj bone fartas. . .,” diris la maljunulo tusante, ““ letero ĉiam tiel komenciĝas.”

La junulino rimarkigis kun dolora rideto :

“Ho! kion vi volas! skribi ke ni ĉiuj bone fartas ... kaj vi kuŝas tie malsana jam de dekkvin tagoj.”

“Sed vi povas tamen diri tion en la fino de la letero, Katarino.”

“Ne, filino, jen kiel vi devas fari,” diris la patrino de Johano, ““ komencu, demandante kiel li fartas.”

“Ne, infano mia,” diris la alia vidvino, “skribu unue ke per la mano vi prenas la plumon por peti informojn pri lia saneco. Tiamaniere komenciĝis