Page:Lawrence E A-first reader,1907.pdf/24

 KIO OKAZIS AL HENĈJO.

Henĉjo Longfellow ne estis feliĉega unu mardon, ĉar li ĵus forlasis sian hejmon kaj alvenis al la lernejo la unuan fojon.

Li trovis tre longa la tagon, tra kies tuta daŭro, li sin sentis tre nerva kaj mallerta. Kiam la lernejestro diris al li: “Skribu vian nomon tie ĉi,” li metis sian plumingon sen plumo en seninkan inkujon, lasis fali sian krajonujon, rompis siajn krajonojn, kaj kiam oni demandas lin ““En kio konsistas la riĉeco de Irlando,” li respondis, “En la multeco da cigarujoj kaj cigaringoj faritaj tie.” Nu li estis en la dormejo kune kun dudek fremdaj knaboj. Lia nervemo kaj sento de fremdeco estis ankoraŭ pli granda por tio, ke li estas la sola infano de siaj gepatroj. “Shorty,” diras knabeto, kiu ĵus stariĝis sur lito kaj ekstarigis alian knabon tie apud li. Ĉiuj kapoj turniĝis al Henĉjo, kiu malfacile komprenis, ke oni nomas lin “Shorty.” La knabeto daŭrigis laute ““ Kiam nova knabo alvenas al nia dormejo, ni ĉiuj montradas la enhavon de niaj poŝoj, kaj mi ĉiam disdividas ĝin de nove. Ho! nun vi ĉiuj ekmalplenigu kune viajn poŝojn.” Tuj komenciĝas stranga vidaĵo.

“La knaboj demetis siajn kolumojn kaj manumojn, pendigis ilin sur la gaspipon, kaj ĵetis naztukojn kaj aliajn tolaĵojn sur la pipon, kie ili pendiĝis.

Samtempe oni estingis la gason por malheligi la ĉambron, poste oni alportis kandelingon kaj ekbruligis kandeleton ; tial la ĉambro iom reheliĝis.

Baldaŭ la poŝoj malpleniĝis kaj sur la litojn