Page:Lawrence E A-first reader,1907.pdf/22

 Estis do vidaĵo rigardinda : la profesoro per kulero enigante la lakton en la kontente ridetantan kreitaĵon, murmurante de tempo al tempo: “ Kion do Aŭgusta diros ?”

Ĝuste en tiu ĉi momento la ministro, armita por ĉasado, alproksimiĝis sur la deklivo. Li sufiĉe longan tempon, videble tuŝata, konsideris la grupon : fine la profesoro okaze ekrigardis kaj pro timego faligis ĉion.

“Ha! mia kara Brummer, ĝojigis min treege, ke vi ricevis pliiĝon familian. Mi gratulas!”

“Sedmi ... mi... Via Ekscelenca Môsto. . .” balbutis la profesoro al la foriranta ministro. . . Poste, kun miksaĵo de furiozeco kaj malespero, li levis la kreitaĵon sur la brakon, por, kolektinte tutan sian kuraĝon, porti ĝin al sia Aŭgusta.

Li renkontis ŝin en la ĝardeno inter amaso da virinoj vizitantaj. Kompreneble li paŝis al ŝi kun la infano sur la brako kaj, dum la vizitantinoj ridetis kaj babiladis, la edzino surprizita demandis :

“Sed, Peĉjo! Kion vi alportas kun vi ?”

“Tio estas,” balbutis la malfeliĉulo, “estas la promesita Alpa Rozo ! ”

Poste li estis devigita raporti, kiel ĉio okazis.

“Bone!” diris la profesoredzino dolĉe. “Tio estas Alpa Rozo alia, ol mi imagis, sed ni povas konservi ĉe ni ankaŭ tiun ĉi.”

Li premis kortuŝite ŝian manon.

Rakontante por la 150a fojo la historion al siaj amikoj, li solene ĵuris, ke li neniam permesos al kiu ajn lasi al li infanon, ne eĉ por unu sekundo !

MAGNUS NORDENSVAN.

El “ Esperantaj Prozaĵoj.”