Page:Lawrence E A-first reader,1907.pdf/20

 Li nun tute malŝatis eĉ la oran poŝhorloĝon kaj kriegis tiel forte, ke li simple povus malesperigi ŝtonon.

Nun la bonkora profesoro fariĝis malkontenta. Ĉu la ciganino ne havis lakton ? ĉu ŝi tute forgesis sian infanon? En tiu ĉi lasta okazo li eble havas la dolĉan perspektivon konservi ĉe si la krieman ciganidon !

Li pene kolektis uzaĵojn, apartenaĵojn, forgesis kompreneble la infanon, kaj, timege rapidis reen por preni ĝin, sed kiam li kliniĝis, ĉiuj liaj ŝlosiloj falis el la poŝoj. . . . Fine li sukcesis kolekti ĉion kaj li foriris.

Sufiĉe rimarkinde! Ĉiuj liaj demandoj en la vilaĝaj dometoj restis sen rezultato. Neniu estis vidinta la ciganinon.

“Ŝi do certe forlasis al vi la idon !” opiniis la lasta vilaĝano, kiun li demandis.

—“Forlasis!” murmuris la profesoro, lacigita, falante sur benkon. “Kion vi volas diri ?”

—“Si certe rimarkis, ke vi estas bonkora viro kaj ke la infano ĉe vi havos pli agrablan vivon ol ĉe ŝi. Tial ŝi forlasis al vi la idon kaj malaperis.”— (see page 17).

“Aŭgusta!” ĝemis la profesoro malgaje. “Kion do Aŭgusta diros? Ŝi kompreneble povos imagi al si kion ajn! Ne. . . Ne, tia (such an) abomena patrino ne povas esti !”

—“Ĉu do ŝi ne estas ciganino?” demandis, levante la ŝultrojn, la vilaĝanino, ĵus reveninte kun pokalo da varma lakto. “Donu lakton al li. Li malsatas.”