Page:Lanman's Sanskrit Reader.pdf/27

 विषमनिं जलं रज्जुमास्थास्ये तव कारणात् ॥४॥ एवमुक्तस्तु वैदा नलस्तां प्रत्युवाच ह । तिष्ठत्सु लोकपालेषु कथं मानुषमिच्छसि ॥५॥ येषामहं लोककृतामीश्वराणां महात्मनाम् । न पादरजसा तुल्यो मनस्ते तेषु वर्तताम् ॥६॥ विप्रियं ह्याचरन्मर्त्यो देवानां मृत्युमृच्छति। त्राहि मामनवद्याङ्गि वरयस्व सुरोत्तमान् ॥७॥ विरजांसि च वासांसि दिव्याश्चिवाः स्रजस्तथा। भूषणानि च मुख्यानि देवान्प्राय तु भुञ्ज वै ॥॥ य इमां पृथिवीं कृस्त्रिां संक्षिय यसते पुनः । हुताशमीशं देवानां का तं न वरयेत्पतिम् ॥९॥ यस्य दण्डभयात्सर्वे भूतयामाः समागताः । धर्ममेवानुरुभ्यन्ति का तं न वरयेत्पतिम् ॥१०॥ धर्मात्मानं महात्मानं दैत्यदानवमर्दनम् । महेन्द्रं सर्वदेवानां का तं न वरयेत्पतिम् ॥११॥ क्रियतामविशङ्केन मनसा यदि मन्यसे । वरणं लोकपालानां सुबहाक्पमिदं शृणु ॥१२॥ नैषधेनैवमुक्ता सा दमयन्ती वचो ऽब्रवीत् । समानुताभ्यां नेवाभ्यां शोकजेनाथ वारिणा ॥१३॥ देवेभ्यो ऽहं नमस्कृत्य सर्वेभ्यः पृथिवीपते। वृणे त्वामेव भतार सत्यमेतद्वीमि ते ॥१४॥ तामुवाच ततो राजा वेपमानां कृताञ्जलिम् । दौत्येनागत्य कल्याणि कथं स्वार्थमिहोत्सहे ॥१५॥