Page:Lanman's Sanskrit Reader.pdf/25

 न करिष्यसि कस्मात त्वं व्रज नैषध माचिरम् ॥९॥ एवम् उक्तः स देवैस् तैर् नैषधः पुनर् अब्रवीत् । सुरक्षितानि वेश्मानि प्रवेष्टुं कथम् उत्सहे ॥१०॥ प्रवेक्ष्यसीति तं शक्रः पुनर एवाभ्यभाषत । जगाम स तथेत्य उक्त्वा दमयन्या निवेशनम् ॥११॥ दर्श तत्र वैदभी सखीगणसमावृताम् । देदीप्यमानां वपुषा श्रिया च वरवर्णिनीम् ॥१२॥ अतीव सुकुमाराङ्गी तनुमध्यां सुलोचनाम् । आक्षिपन्तीम् इव प्रभां शशिनः स्वेन तेजसा ॥१३॥ तस्य दृष्ट्वैव ववृधे कामस तां चारुहासिनीम् । सत्यं चिकीर्षमाणम् तु धारयामास हृच्छयम् ॥१४॥ ततस् ता नैषधं दृष्ट्वा संभ्रान्ताः परमाङ्गनाः। आसनेभ्यः समुत्येनुस् तेजसा तस्य धर्षिताः ॥१५॥ प्रशशंसुश् च सुप्रीता नलं ता विस्मयान्विताः । न चैनम् अभ्यभाषन्त मनोभिस त्व अभ्यपूजयन् ॥१६॥ अहो रूपम् अहो कान्तिर् अहो धैर्य महात्मनः । को ऽयं देवो ऽथ वा यक्षो गन्धर्वो वा भविथति ॥१७॥ न तास तं शक्नुवन्ति स्म व्याहर्तुम् अपि किं चन। तेजसा धर्षितास् तस्य लज्जावत्यो वराङ्गनाः ॥१॥ अथैनं स्मयमानं तु स्मितपूर्वाभिभाषिणी। दमयन्ती नलं वीरम् अभ्यभाषत विस्मिता ॥१९॥ कस् त्वं सर्वानवद्याङ्ग मम हृच्छयवर्धन ।