Page:King Alfred's Old English version of St. Augustine's Soliloquies - Hargrove - 1902.djvu/133

Rh þisse weorulde hæfden; and ēac þā witon þe þā habbað, þe þone bæftan heom byð on þisse weorulde.

Đā goodan, þonne, ðe fulne frēodōm habbað, gesēoð ēgðer ge heora frēond ge heora fēond, swā-swā hēr rīce man gesēoð oft ēgðer æt sumne ge heora frēond ge heora fēond. Gelīce hī hȳ gesēoð and gelīce hȳ hī ongyotað, þēah hī hī ne lufigen. And æft þā rihtwīsan, syððan hȳ of þisse weorulde bēoð, hȳ gemunan swīðe oft ǣgðer ge ðæs gōdes ge þæs yfeles, þe hȳ on ðisse weorulde hæfdon , and fageniað swīðe swīðlice þæt [hȳ] ne forlētan heora Drihtnes willan nāwðer nē on ēðum þingum, nē on rēnum, þā hwīle þe hī on þisse weorulde wēron. Swā-swā sum rīce man on þisse weorulde hym habbe hys dēorlinga sumne fram ādrifen, oððe heora bēgra unwyllum hym sī fram ānȳd, and hæbbe ðonne monige wīte and mani ungelimp on hys wrēcsīðe, and [hē] cume þēah tō þām ylcan hlāforde þe hē ǣr myd wes, and sī þǣr micle ārlicor þonne he ǣr wæs. Þonne gemynð hē þā ungelimp þe [hē] hēr hæfde on hys wrēcsīðe, and ne byð þēah nā þe unblīðre. Ac ic silf geseah oððe [gelȳfde] þæt þæt mē unsōðfæstran men sǣdon þonne þā wāron þe þæt sēdon þæt wit þǣr ymb sint. Hū ne sceal ic nēde ōðer twēgera: oððe sumum men gelīfan, oððe nānum? Mē þincð nū þæt ic wite hwā Romeburh timbrode, and ǣac feala ōðra þinga þe ǣr ūrum dagum geweordon wæs, þā ic ne mæg æalla ārīman. Nāt ic nō ðī hwā [Rome]burh timbrede þe ic self hyt gesāwe. Nē furðum þæt nāt [ic] hwilces cynnes ic eom, nē hwā mīn feder wæs oððe mōdor, būton be gesegenum. Ic wāt þæt mīn fæder mē gestrīende, and min mōdor mē gebǣr. Nāt ic hyt nā þȳ þæt ic hyt self gesāwe, ac forðī þe hyt man mē sǣde. Ne sǣdon hyt mē þēah nāne swā sōðfeste men swā ðǣr wēron ðe þæt sǣdon þe wit nū lange æfter spyredon, and þēah ic hys gelȳfe.

Þī mē þincð swīðe dysig man and swīðe unlǣde þe