Page:King Alfred's Old English version of St. Augustine's Soliloquies - Hargrove - 1902.djvu/127

Rh hē tō hwanhwugu ne weorðe. Ac hwī wǣnst þū þonne, nū þā wācestan gesceafta eallunga ne gewītað, þæt sēoleste gescaft myd ealle gewīte?

A. Ēalā! ic eom myd earmlicre ofergiotolnesse ofseten, þæt ic hyt ne myhte gemunan swā cūð swā hyt mē ǣr wæs. Mē ðincð nū ðat þū hyt mē hefdest genōh swætele gereaht be þisse ānre bȳsena, þēah þū mē nāne mā ne sēdest.

G. Sēc nū on ðē selfum ðā bȳsena and þā tācnu, and þu [meaht] gearu witan þe ðū ǣr woldest witan þæt ic ðē rehte be ðām uttran bȳsinum. Ācsa ðīn āgen mōd for hwī hyt swā willen sī and swā geornful tō witanne þætte ǣr wæs, ǣr ðū ācenned wēre, oððe furðum þīn yldra fæder geboren wēre; and ǣacsa hyt ēac for hwī hyt wite þæt hym nū geandweard is and hyt ǣlce dæge gesihð and gehȳrð; oððe hwȳ hyt wilnige tō wittanne þæt ðe efter ūs gewurðan sceal. Þonne wēne ic þæt hyt wille þē andweardan, gif hyt gescēadwīs is, and cwæðan þæt hit forðī wilnige þæt tō witanne þæt ǣr ūs wes, forðī hit simle wǣre syððan God þone forman man gesceapen hafde ; and hyt forðī fundige wið þæs þe hyt ǣr wēre, þæt tō witanne þæt hyt ǣr wiste, þēah hyt nū myd þǣre byrðene þæs līchaman gehefegod sīo, þæt hyt þæt witan ne mage, þæt hyt ǣr wiste. And ic wēne þæt hyt wille cweðan tō þē þæt hyt forðī þæt wite, þæt hyt ǣr hǣr gesihð and gehȳrð, forðī hyt hēr is on ðisse weurulde; and ic wēne ǣac þæt [hyt] wille cweðan þat hyt forðī wilnige tō witanne þætte æfter ūrum dagum geweorðan sceal, forðām hyt wāt þæt hyt ā bēon sceal.

A. Mē ðincð nū þæt þū hæbbe genōh swetole gesǣd þæt ǣlces mannes sāwl nū sī, and ā bēo, and ā wēre syððan God ǣrest þone forman man gescop.

G. Nis hyt nān twēo þæt sāwla bēoð undēadlice. Gelēf þīnre āgenre gescēadwīsnesse and gelȳf Crīste, Godes Sunu, and gelȳf eallum hys hālgum, forðām hī wēron swīðe unlēase gewitan, and gelȳf þīnre āgenre sāwle, þe ðē ealne 16 smmle.—