Page:King Alfred's Old English version of St. Augustine's Soliloquies - Hargrove - 1902.djvu/126

62 wītu and þā rihtwīsan on ǣce līfe?' Nū þū gehērst hwæs Crīst cwæð and hys þegnas; and ic gehērde ǣr þæt þū nāwuht ne twēodast ymbe Honorius segene and hys þegna: hwī twēost ðū þonne ymbe Crīstes, Godes Sunu, and ymbe hēra þegena sæcgena þe hȳ selfe tō sprēcon? Þā ūs sēdon mā þyllicra worda þonne wē ārīman magen, and myd manegum bȳsnum and tācnum hyt ūs sædon. Hwȳ ne myhte þū ðonne þām æallum gelȳfan and cwǣde ǣr þæt þū wēre heora mann?

A. Swā ic cwǣde and gīet cwæðe þæt ic ðām gelȳfe, and ǣac geara wāt þæt hyt æall sōð is þæt ūs God āwðer oððe þurh hyne silfne oððe þurh hȳ sēde; forðām þāra byra ys mā on hālgan bōcum þonne ēfre [ic] ārīman mage. Forðī mē sceamað nū þæt ic ǣfre ymbe þæt twēode, and ic eom geðafa þæt ic eom swīðe rihte oferstēled, and ic bēo ealne weig micle gefegenra þonne ðū mē myd þillicum ofærstǣlest þonne ic ǣfre wēræ þonne ic ōðerne man oferstǣlde. Æall þis ic wiste þeah ǣr, ac ic hyt forgeat; swā ic ondrēde ǣac þæt ic ðis dō. Ic wāt ǣac þæt ic hyt hæfde swā clēne forgetten, þæt ic hyt nǣfre eft ne ofmunde, þǣr ðū mē þȳ sweotoloran bȳsena ne sēde, ǣgðer ge be mīnum hlāforde ge be manegum bīspellum.

G. Ic wundrige hwī ðū ēfre þæs wēnan mahte be mannum sāwlum þæt hȳ nǣran ǣcan, forðām ðū genōh geare wistest þæt hyt is sēo ealra hēhsta and sēo sēleste Godes gesceafta; and ðū wāst ǣac genōh geare þæt hē nāne gesceafta ne forlēt eallunga gewītan swā þæt hȳ tō nāwuihte weorðe, ne furðum þā ealra unweorðlicostan. Ac hē gewlitegað and gegerað æalle gesceafta, and æft ungewliteað and ungerað, and æft ednīowað. Swā wrixliað ealle gēnu þæt hȳ farað, and instepe æft cumað, and weorðað eft tō ðām ylcan wlite and tō þǣre ylcan winsumnesse manna bearnum, þe wǣron ǣrþāmðe Aðam gesingode. Nū ðū miht gehēran þæt nān gesceaft swā сlēne on wæg ne gewīt, þæt hē æft ne cume, nē swā clǣne ne forwyrð þæt