Page:King Alfred's Old English version of St. Augustine's Soliloquies - Hargrove - 1902.djvu/110

46 A. Nese, lā nese; ac ic ðē bydde ēaðmōdlice þæt ðē hūru ne ðrēote, nē þū þā sprece þǣr nē forlete; ac sege gȳt hwæthwugu swetolor ymb þæt, þæt ic mage openlicor ongytan hwæthwugu be ðām wīsdome; and bēod mē þæt þæt þū wylle. Ic hyt ongynne, gyf mē onhagað. G. Nāt ic ðē nānwiht tō bebēodanne þæs þe þē māre ðearf sīe to ðām cræfte þe ðū wilnast to wittanne, þonne þæt þæt þū forsēo swā ðū swīðost mage weorlde āra, and hūru ungemetlice and unālīfedlice, forðām ic ondrēde þæt hȳ gebynden þīn mōd tō hæom, and þā gefōn mȳd heora grīne, swā-swā man dēor oððe fugelas fēht, þæt þū ne mōte begān þæt þæt þū wilnast; forðām ic wāt swā-swā ðū frēora byst þissa weorlde þinga, swā ðū sweotolor ongytst be ðām wīsdome þe ðū wilnast; and gyf hyt ǣfre geberað þæt þū hī swā clǣne forlǣtan mæht þæt heora þē nānwiht ne lyste, þonne mæg ic þē forsōð secgan, gelȳf mē gyf þū wille, ðæt rihte on þǣre ylcan tȳde þū wāst æall þæt ðū nū wilnast tō witanne, and hæfst æall þæt þū wilnast tō habbenne. A. Hwenne gewyrð þæt? Ne gelȳfe ic nā þæt hyt ǣfre geweorðe þæt mē nānwiht ne lyste þisse weorlde āra, būton ān ðing gewirðe: ðæt is, þæt ic gesēo þā āra þe þū

A. Et alio die: Da, quaeso, inquam, jam si potes, illum ordinem. Duc, age qua vis, per quae vis, quomodo vis. Impera quaevis dura, quaelibet arðua, quae tamen in mea potestate sint, per quae me quo desidero, perventurum esse non dubitem. R. Unum est quod tibi possum praecipere; nihil plus novi. Penitus esse ista sensibilia fugienda, cavenðumque magnopere, dum hoc corpus agimus, ne quo corum visco pennae nostrae impediantur, quibus integris perfectisque opus est, ut ad illam lucem ab his tenebris evolemus: quae se ne ostendere quidem dignatur in hac cavea inclusis, nisi tales fuerint ut ista vel effracta vel dissoluta possint in auras suas evadere. Itaque, quando fueris talis ut nihil te prorsus terrenorum delectet, mihi crede, eodem momento, eodem puncto temporis videbis quod cupis. A. Quando istud erit, oro te? Non enim puto posse mihi haec in summum venire contemptum, nisi videro illud in cujus comparatione ista sordescant.