Page:JSS 006 1b Bradley OldestKnownWritingInSiamese.pdf/36

 ก ๑๒๐๙ สก ◌ีป◌ุกร ให้ ◌ุขด เ(อ)า พระธา◌ุต ออก ทงงหลาย เหน กทำ ◌ูบชา บํเรอ แก พ(ระ)ธา◌ุต ได้ ◌ืเดอน หก วนน ◌ีจ ง เอา ลง ฝงง ใน กลา(ง ◌ืเมอง) ◌ีษรสชชนาไล ก่ พระเจ ◌ีด ◌ืเหนอ หก เข้า ◌ีจง แล้ว ต้งง วยง ผา ลอ้ม พระม หาธา◌ุต สาม เข้า ◌ีจง แล้ว ◌ืเม่อ กอน ลาย ◌ืส ไท ◌ีน้ บ่ ◌ีม ๑๒๐๕ สก ◌ีป มแม พ่ ◌ุฃนรามคำแหง หา ใค่ร ใจ ใน ใจ แล่ ใศ่ ลาย ◌ืส ไ(ท) ◌ีน้ ลาย ◌ืส ไท ◌ีน้ ◌ีจ่ง ◌ีม ◌ืเพ่ อ ◌ุฃน ◌ูผ้ น้นนใ(     ) ◌ุฃนพระรามคํแหง น้นน หา เปน ท้าว เปน พรญ(า แ)ก ไท ท้งงหลาย หา เปนน ◌ูคร อาจารย สงง สอน ไท ท้งงหลาย ให้ ◌ูร้ ◌ุบน ◌ูร้ ธรมม แท แต คน อนน ◌ีม ใน ◌ืเมอง ไท ดว้ย ◌ูร้ ดว้(ย )าลวกก ดว้ย แก้ลว ดว้ย หาน ดว้ย แคะ ดวย แรง หา คน จก(ก) เสมอ ◌ีม่ ได้ อาจ ปราบ ◌ูผง ข้า ◌ีเสก ◌ีม ◌ีเมอง กว้าง ช้าง หลาย ปราบ ◌ีเบ้อง ตวนน อ ออก รอด สร ลวง สอง แคว ◌ุลํบาจาย สคา เท้า ฝงง ขอ ง ◌ีเถง วยง จนน วยง คำ เปน ◌ีท แล้ว ◌ีเบอง หวว นอน รอด คน ◌ีท พระบางแพรก ◌ุสพรณณ◌ูภ ม ราช◌ูบ◌ีร เพช(◌ูบ◌ี)ร ◌ีศร่ธรมมราช ฝงง ทเล ส◌ุมทร เปน ◌ีท (แล้ว ◌ี)เบ้อง ตวนน ตก รอด ◌ีเมอ ง ฉอด ◌ีมอ(ง   )น หงคาพ◌ีด ส◌ุมทร หา เป น แดน ◌ีเบอง (◌ีตน) นอน รอด ◌ีเมอง แพล ◌ีเม อง ม่าน ◌ีเมอง (   ◌ี)เมอง พลวว พ้น ฝงง ฃอง ◌ีเมอง ชวา เป(น ◌ีท) แล้ว ◌ูปลก ลยง ◌ูฝง ◌ูลก บ้า น ◌ูลก ◌ีเมอง (อน)น ชอบ ดวย ธรมม ◌ุทก คน