Page:Illustrations of the history of medieval thought and learning.djvu/296

278 oculos intendit. Fuit multae lectionis et curiosae, acris sed inelegantis, ut dixi, ad interpretandum scientiae; quod eum (ut verbis Anastasii Romanae ecclesiae bibliothecarii loquar) non egisse aliam ob causam existimo, nisi quia, cum esset humilis spiritu, non praesumsit verbi proprietatena deserere, ne aliquo modo a sensus veritate decideret. Doctus ad invidiam, ut Graecorum pedissequus, qui multa quae non recipiant aures Latinae, libris suis asperserit: quae non ignorans quam invidiosa lectoribus essent, vel sub persona collocutoris sui, vel sub pallio Graecorum occulebat. Quapropter et haereticus putatus est, et scripsit contra eum quidam Florus. Sunt enim in libro perplurima quae multorum aestimatione, a fide catholica exorbitare videantur. Huius opinionis cognoscitur fuisse Nicolaus papa, qui ait in epistola ad Carolum, ''Relatum est apostolatui nostro quod opus beati Dionysii Areopagitae, quod de divinis nominibus vel coelestibus ordinibus, Graeco descripsit eloquio, quidam vester Iohannes genere Scottus nuper in Latinum transtulerit; quod iuxta morem nobis mitti, et nostro debuit iudicio approbari, praesertim cum idem Ioannes, licet multae scientiae esse praedicetur, olim non sane sapere in quibusdam frequenti rumore diceretur. Itaque quod hactenus omissum est, vestra industria suppleat, et nobis praefatum opus sine ulla cunctatione mittat.'' Propter hanc ergo infamiam, ut credo, taeduit eum Franciae, venitque Angliam ad regem Aelfredum, cuius munificentia illectus, et