Page:Hesiod, The Homeric Hymns, and Homerica.djvu/646

 {| align="center" καιομένου σχεδιάσαι λέγεται τούσδε τοὺς στίχους· &emsp;&emsp;Ἀνδρὸς μὲν στέφανοι παῖδες, πύργοι δὲ πόληος, &emsp;ἵπποι δʼ αὖ πεδίου κόσμος, νῆες δὲ θαλάσσης, &emsp;λαὸς δʼ εἰν ἀγορῇσι καθήμενος εἰσοράασθαι. &emsp;αἰθομένου δὲ πυρὸς γεραρώτερος οἶκος ἰδέσθαι &emsp;ἤματι χειμερίῳ ὁπότʼ ἂν νείφῃσι Κρονίων.

&emsp;Ἐκεῖθεν δὲ παραγενόμενος εἰς Κόρινθον ἐρραψῴδει τὰ ποιήματα. τιμηθεὶς δὲ μεγάλως παραγίνεται εἰς Ἄργος καὶ λέγει ἐκ τῆς Ἰλιάδος τὰ ἔπη τάδε· &emsp;&emsp;Οἳ δʼ Ἄργος τʼ εἶχον Τίρυνθά τε τειχιόεσσαν &emsp;Ἑρμιόνην τʼ Ἀσίνην τε, βαθὺν κατὰ κόλπον ἐχούσας, &emsp;Τροιζῆνʼ Ἠιόνας τε καὶ ἀμπελόεντʼ Ἐπίδαυρον &emsp;νῆσόν τʼ Αἴγιναν Μάσητά τε κοῦροι Ἀχαιῶν, &emsp;τῶν αὖθʼ ἡγεμόνευε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης &emsp;Τυδεΐδης, οὗ πατρὸς ἔχων μένος Οἰνεΐδαο, &emsp;καὶ Σθένελος, Καπανῆος ἀγακλειτοῦ φίλος υἱός· &emsp;τοῖσι δʼ ἅμʼ Εὐρύπυλος τρίτατος κίεν, ἰσόθεος φώς, &emsp;Μηκιστέως υἱὸς Ταλαϊονίδαο ἄνακτος. &emsp;ἐκ πάντων δʼ ἡγεῖτο βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης. &emsp;τοῖσι δʼ ἅμʼ ὀγδώκοντα μέλαιναι νῆες ἕποντο· &emsp;ἐν δʼ ἄνδρες πολέμοιο δαήμονες ἐστιχόωντο &emsp;Ἀργέιοι λινοθώρηκες, κέντρα πτολέμοιο.

&emsp;Τῶν δὲ Ἀργείων οἱ προεστηκότες, ὑπερβολῇ χαρέντες ἐπὶ τῷ ἐγκωμιάζεσθαι τὸ γένος αὐτῶν ὑπὸ τοῦ ἐνδοξοτάτου τῶν ποιητῶν, αὐτὸν μὲν 592
 * }