Page:Hesiod, The Homeric Hymns, and Homerica.djvu/638

 {| align="center" &emsp;Ῥηθέντων δὲ καὶ τούτων, οἱ μὲν Ἕλληνες πάντες τὸν Ὅμηρον ἐκέλευον στεφανοῦν, ὁ δὲ βασιλεὺς Πανείδης ἐκέλευσεν ἕκαστον τὸ κάλλιστον ἐκ τῶν ἰδίων ποιημάτων εἰπεῖν. Ἡσίοδος οὖν ἔφη πρῶτος· &emsp;&emsp;Πληιάδων Ἀτλαγενέων ἐπιτελλομενάων &emsp;ἄρχεσθʼ ἀμήτου, ἀρότοιό τε δυσομενάων· &emsp;αἳ δή τοι νύκτας τε καὶ ἤματα τεσσαράκοντα &emsp;κεκρύφαται, αὖτις δὲ περιπλομένου ἐνιαυτοῦ &emsp;φαίνονται, τὰ πρῶτα χαρασσομένοιο σιδήρου. &emsp;οὗτός τοι πεδίων πέλεται νόμος, οἵ τε θαλάσσης &emsp;ἐγγύθι ναιετάουσʼ, οἵ τʼ ἄγκεα βησσήεντα &emsp;πόντου κυμαίνοντος ἀπόπροθι, πίονα χῶρον &emsp;ναίουσιν· γυμνὸν σπείρειν, γυμνὸν δὲ βοωτεῖν &emsp;γυμνόν τʼ ἀμάειν, ὅταν ὥρια πάντα πέλωνται. Μεθʼ ὃν Ὅμηρος· &emsp;&emsp;Ἀμφὶ δʼ ἄρʼ Αἴαντας δοιοὺς ἵσταντο φάλαγγες &emsp;καρτεραί, ἃς οὔτʼ ἄν κεν Ἄρης ὀνόσαιτο μετελθὼν &emsp;οὔτε κʼ Ἀθηναίη λαοσσόος. οἱ γὰρ ἄριστοι &emsp;κρινθέντες Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα δῖον ἔμιμνον &emsp;φράξαντες δόρυ δουρί, σάκος σάκεϊ προθελύμνῳ· &emsp;ἀσπὶς ἄρʼ ἀσπίδʼ ἔρειδε, κόρυς κόρυν, ἀνέρα δʼ ἀνήρ, &emsp;ψαῦον δʼ ἱππόκομοι κόρυθες λαμπροῖσι φάλοισι &emsp;νευόντων· ὥς πυκνοὶ ἐφέστασαν ἀλλήλοισιν. &emsp;ἔφριξεν δὲ μάχη φθισίμβροτος ἐγχείῃσι &emsp;μακραῖς, ἃς εἶχον ταμεσίχροας. ὄσσε δʼ ἄμερδεν &emsp;αὐγὴ χαλκείη κορύθων ἄπο λαμπομενάων &emsp;θωρήκων τε νεοσμήκτων σακέων τε φαεινῶν &emsp;ἐρχομένων ἄμυδις. μάλα κεν θρασυκάρδιος εἴη &emsp;ὃς τότε γηθήσειεν ἰδὼν πόνον οὐδʼ ἀκάχοιτο.
 * } 584