Page:1920 - Engelsch-Nederlandsch Woordenboek DP.pdf/309



* Disjoint, [d|isd[vz]`ô`int], ontwrichten, ontleden, uit elkaar nemen: —ed sentences = losse zinnen; —edness = onsamenhangendheid.


 * Disjunct, [d|isd[vz]`[a][n,]kt], gescheiden; —ion = scheiding; —ive = scheidend.


 * Disk, [disk], schijf, discus.


 * Dislike, [d|isl`a`ik], subst. afkeer, weerzin; — verb. niet houden van, afkeerig zijn van: Likes and —s = sympathieën en antipathieën; He took a — to me = kreeg een hekel aan mij; I do not — it = ik mag het wel.


 * Dislocate, [d`isl[e]k|e|it], ontwrichten, verschuiven; verhuizen (Amer.); D|isloc`ation = ontwrichting, verschuiving, verdeeling (v. troepen).


 * Dislodge, [d|isl`od[vz]], van eene plaats verwijderen, uit eene stelling verdrijven, opjagen, verjagen, opbreken; subst. Disl`o`dgment.


 * Disloyal, [d|isl`ô`i[e]l], adj. ontrouw, plicht-*vergeten; subst. —ty.


 * Dismal, [d`izm'l], somber, droevig, treurig, ijselijk: A —ized account of the circumstances = treurig; subst. —ness.


 * Dismantle, [d|ism`ant'l], ontdoen van, onttakelen, ontmantelen.


 * Dismask, [d|ism`âsk], ontmaskeren.


 * Dismast, [d|ism`âst], van mast(en) berooven.


 * Dismay, [d|ism`e`i], subst. verslagenheid, schrik; — verb. verschrikken, moedeloos maken.


 * Disme, [dîm], tiende.


 * Dismember, [d|ism`emb[e]], ontleden, stuk snijden, verscheuren, verbrokkelen; subst. —-ment.


 * Dismiss, [d|ism`is], wegzenden, ontslaan, afdanken, verstooten, afwijzen, ontzeggen; uit elkander gaan: I was —ed his house = zijn huis werd mij ontzegd; He was —ed (from) that office = ontslagen uit; The appeal will be —ed = geweigerd; The judge —ed the plaintiff's suit = wees{{... af; —al = —ion = ontslag, etc.; A —ive letter = ontslagbrief.


 * Dismount, [d|ism`a`unt], afwerpen, uit het zadel lichten, demonteeren, tot zwijgen brengen; uit elkaar nemen; afstijgen.


 * Disobedience, [d|is[e]b`îdj'ns], ongehoorzaamheid; adj. D|isob`edient; Disobey, [d|is[e]b`e`i], niet gehoorzamen: I will not be —ed = ik duld geen ongehoorzaamheid.


 * Disoblige, [d|is[e]bl`a`id[vz]], onbeleefd, oninschikkelijk zijn.


 * Disorder, [d|is`öd[e]], subst. wanorde, verwarring, tumult, overtreding, ongesteldheid, kwaal, gekrenktheid (van geest), uitspatting; — verb. verwarren, derangeeren, ziek maken; —ed = gekrenkt, liederlijk, bedorven; —ly = wanordelijk, ongeregeld, oproerig, liederlijk.


 * Disorganization, []d|is|ög[e]n(a)iz`e`i[vs]'n], desorganisatie; — verb. Dis`o`rgan|ize.


 * Disown, [d|is`o`un], verloochenen, niet erkennen, verstooten.


 * Disparage, [d|isp`arid[vz]], verkleinen, kwaadspreken van; subst. —ment.


 * Disparate, [d`isparit], ongelijk, ongerijmd; Disparity, [d|isp`ariti], verschil, ongelijkheid. {{plainlist/e}}